Mijn eerste onderwaterfoto’s: een onvergetelijke reis
Meer dan twee jaar geleden kreeg ik de kans om te duiken in de Rode Zee, gewapend met een onderwatercamera. Op 14-jarige leeftijd was dit avontuur voor mij de gelegenheid om de herinneringen van mijn allereerste duikreis vast te leggen. Sindsdien laat ik deze camera niet meer los!
Een speelse inleiding tot onderwaterfotografie
Mijn eerste ervaring met een camera vond plaats tijdens mijn training met Georges Burel van de club Tribubulles in Giens. Om de technische oefening leuker te maken, had Georges het idee om me een telefoon in een waterdichte hoes te geven. Deze oefening stelde me in staat om me te concentreren op mijn drijfvermogen terwijl ik mijn handen bezig hield. Deze truc was zeer effectief en hielp me mijn duiktechniek te verbeteren.
Koers naar Sataya
Enkele maanden later vloog ik naar de lagune van Sataya in de Rode Zee. Ik had een uitgebreide training gevolgd om te kunnen snorkelen met dolfijnen en met een fles te duiken om de kleurrijke riffen rond de lagune te verkennen. Hoewel mijn vader een ervaren fotograaf is, wilde ik mijn eigen herinneringen vastleggen. Voor dit avontuur had ik het geluk een TG5 te gebruiken. Zonder flits of lamp was ik vastbesloten om zelfstandig onder water te zijn.
Wanneer ik eindelijk onder water ben, ben ik verwonderd. Bij het ontmoeten van de dolfijnen laat ik me meeslepen door de opwinding en maak ik wat foto’s een beetje willekeurig. De snelheid van deze wezens maakt het moeilijk, maar het geluk van de beginner glimlacht naar me, waardoor ik enkele memorabele beelden kan vastleggen.
Ontdekking van onderwaterwonderen
Eenmaal bij het rif had ik meer tijd om me op mijn onderwerpen te concentreren. Als beginner in tropische wateren ontdekte ik koraalvissen met ongelooflijke vormen en kleuren. Onder hen is de gemaskerde ballonvis, met zijn schattige, ronde Zorro-gezicht, mijn favoriet geworden. Hoewel mijn vader, uitgerust met krachtige lampen, me soms helpt om mijn onderwerpen te verlichten, doe ik mijn best om op het natuurlijke zonlicht te vertrouwen.
Een productieve week: 3.000 foto’s
Tijdens deze week heb ik meer dan 3.000 foto’s gemaakt! Elke keer dat ik een vis tegenkwam die me interesseerde, drukte ik op de knop. Ik nam talloze portretten van gemaskerde ballonvissen, vlindervissen en kleurrijke koralen mee naar huis. Het sorteren van deze beelden was een echte uitdaging. Elke avond bekeek ik ze, niet in staat om zelfs de meest onscherpe weg te gooien. Ondanks de kadreringstekorten en gemiste momenten vertegenwoordigden deze foto’s mijn eerste ervaringen en vond ik altijd een excuus om ze niet op te geven.
De weg van het sorteren
Het kostte me tijd om te beginnen met het sorteren van deze beelden. Voorbij hun imperfecties getuigen ze van alles wat ik heb gezien en ervaren. Ze zijn de herinneringen aan mijn prachtige duiken, mijn eerste duikreis en zoveel eerste keren.
Vandaag kan ik me niet meer voorstellen om te duiken zonder mijn camera. Ik heb waarschijnlijk het fotografievirus van mijn vader geërfd. In de loop der tijd heb ik genoeg ervaring opgedaan in duiken en fotografie om me te verbeteren. Ik begin mijn beelden met een kritische blik te bekijken, waarbij ik alleen de beste bewaar. Langzaam aan druk ik minder vaak op de knop, waardoor ik leer wat het echt betekent om onderwaterfotograaf te zijn.
Conclusie
Mijn onderwateravontuur is gekenmerkt door ontdekkingen, onvergetelijke herinneringen en een groeiende passie voor fotografie. Elke duik is nu een kans om de schoonheid van de onderwaterwereld te verkennen en vast te leggen. Ik kijk ernaar uit om te blijven leren en me te verbeteren in dit fascinerende domein.
Dit artikel, oorspronkelijk geschreven door Léane Barraqué voor de gedrukte editie van PLONGEZ!, is aangepast voor het web.
Foto’s © Léane Barraqué, Nicolas Barraqué
