Sinds een vijftiental jaar is er een dynamiek ontstaan door de Britse beeldhouwer Jason deCaires Taylor, die de opkomst heeft gezien van collecties onderwaterkunstwerken in alle oceanen. Deze onderwatermusea, meestal op geringe diepte gepositioneerd, bieden de kans om de kunst van het beeldhouwen te ontdekken, terwijl ze een krachtige boodschap van milieubehoud overbrengen.
De oorsprong van de onderwatermusea
In 2004 werd de Kleine Antillen, waaronder het eiland Grenada, getroffen door orkaan Ivan, bijgenaamd ‘de verschrikkelijke’. In deze verwoeste context besloot Jason deCaires Taylor, een Britse beeldhouwer die ook een duikinstructeursdiploma heeft, om een kunstmatig rif te creëren. In Molinere ontwikkelt hij duurzame betonnen sculpturen (cement, zand en microsilica) met neutrale pH, die een ruwe en getextureerde oppervlakte bieden voor koraalpoliepen. De plooien in de kleding van zijn personages worden schuilplaatsen voor vissen en schaaldieren.
De installatie, uitgevoerd in 2006, is nauwkeurig getimed. De sculpturen moeten ondergedompeld worden vóór de voortplantingsperiode van koraallarven, maar niet te vroeg om te voorkomen dat andere mariene soorten zich erin nestelen. Grace Reef, de eerste serie, omvat zestien vrouwelijke lichamen die op tien meter diepte rusten. Hierna volgen The Lost Correspondent, die de uitbarsting van de Vesuvius en de Cubaanse crisis oproept, en Vicissitudes, een emblematisch werk dat een cirkel van zesentwintig kinderen voorstelt, een symbool van eenheid en eerbetoon aan de slaven die tijdens de Atlantische oversteek verdwenen. Bewust van de ecologische waarde van dit rif hebben de autoriteiten besloten de zone te beschermen, die tegenwoordig bevolkt wordt door zo’n 600 sculpturen verspreid over 800 m².
Heb je genoten van dit fragment?
Lees het volledige artikel.
LEESTIJD ≈ 7 min
Duik in het hart van het Magazine PLONGEZ!
Om van dit artikel en de exclusieve inhoud te kunnen genieten, is een bescheiden bijdrage vereist.