Kleine zeepaardjes, de dwergzeepaardje (Hippocampus bargibanti) is bijna onmogelijk te onderscheiden voor duikers tussen de gorgonen, met name vanwege zijn kleine formaat en zeer succesvolle camouflage.
- Een recent ontdekte soort: zeven soorten dwergzeepaardjes zijn tot nu toe bekend, sommige endemisch. Hippocampus bargibantiis de eerste die in 1970 werd ontdekt. In 2018 werd een geheel nieuwe soort geïdentificeerd in Japan: zo groot als een rijstkorrel, Hippocampus japapigu en verdwijnt op met algen bedekte rotsen tussen 5 en 20 meter diepte.
- Klein schepsel: met een maximale grootte van 2 cm is het dwergzeepaardje een van de kleinste zeepaardensoorten ter wereld.
- Camouflageprofessional: bedekt met verschillende roze tot oranje bolvormige uitstulpingen die identiek zijn aan de gorgonen van het geslacht Muricella waaraan hij zich vasthoudt, is het voor zijn roofdieren erg moeilijk om hem op te sporen.
- Een gorgoon voor het leven : bij de geboorte donkerbruin van kleur, klampt het dwergzeepaardje zich tijdens zijn ontwikkeling vast aan een Muricella-gorgoon en past zijn kleur aan die van de gorgoon aan. Vanaf dat moment zal hij deze niet meer verlaten.
- Het grijpt zich vast aan alles wat hij kan : het dwergzeepaardje beweegt zich vrij traag, het zwemt verticaal dankzij de snelle bewegingen van zijn rugvin. Zijn grijppstaart houdt zich vast aan diverse ondergronden of ook aan zijn partner tijdens de voortplanting.
- Voeding : laat je niet misleiden door zijn kleine formaat, het dwergzeepaardje is carnivoor en voedt zich met kleine schaaldieren zoals copepoden, amfipoden, garnalen en vislarven. Het nadert langzaam zijn prooi en zuigt het in een oogwenk op met een protractiebeweging.
- Een makkelijke prooi : ondanks zijn mimetisme, de enige overlevingsbron, heeft het dwergzeepaardje geen beschermende schubben, botplaten of andere verdedigingsmiddelen, waardoor het een gemakkelijke prooi is voor zijn natuurlijke vijanden. Deze zijn tot op heden niet met zekerheid bekend, maar daartoe behoren mogelijk paddenvisjes, krabben of zelfs de langneusvalk.
- Voortplanting : zoals bij alle zeepaardjes, draagt het mannetje de eieren tot ze uitkomen. Tijdens de voortplantingsperiode gaan mannetjes en vrouwtjes een paringsdans aan waarbij ze elkaar omarmen met hun grijppstaart. Deze parade kan een hele dag duren. Het uitdrijven van de jongen is zeer inspannend voor het mannetje. Volgens studies zijn dwergzeepaardjes monogaam en blijven paren hun hele leven trouw.
- Opmerkelijk zichtvermogen : zoals bij de mens, hebben de ogen van het dwergzeepaardje een fovea, een gebied van het netvlies waar het zicht voor details scherp is. Maar het zeepaardje heeft een extra voordeel, zijn ogen kunnen onafhankelijk van elkaar bewegen.
- Een soort die beschermd moet worden : sinds 2001 valt het dwergzeepaardje onder de nieuwe wetgeving ‘Behoud van biologische diversiteit en milieubescherming’ om de uitvoer ervan te voorkomen. Helaas laten het gebrek aan gegevens over zijn biotoop en verspreiding het niet toe om hem een status op de rode lijst van de IUCN toe te kennen.
Waar te vinden? Het dwergzeepaardje komt voor in de tropische wateren van het centrale Indo-Pacifische bekken tussen 16 en 40 meter diepte binnen gorgonen, met name in de volgende landen: Indonesië, Filipijnen, Papoea-Nieuw-Guinea, Japan, het Groot Barrièrerif of zelfs in Nieuw-Caledonië.
Lisa Ferré
