De winnaars van de prestigieuze wedstrijd Wildlife Photographer of the Year van het Natural History Museum werden op 8 oktober onthuld tijdens een prijsuitreiking in de wijk South Kensington, Londen.
De winnende beelden werden geselecteerd uit een recordaantal van 59.228 inzendingen uit 117 landen en gebieden. De twee hoofdwinnaars werden gekozen uit 18 opvallende categorieën die de pracht en diversiteit van de biodiversiteit op onze planeet illustreren, terwijl ze in veel gevallen de vele uitdagingen onder de aandacht brengen waarmee de wilde flora en fauna wereldwijd worden geconfronteerd. Tijdens een intensief proces werd elke foto anoniem beoordeeld door een internationale jury op originaliteit, verhalend vermogen, technische uitmuntendheid en ethische praktijken.
Shane Gross wint de hoofdprijs 2024
Shane Gross, een Canadese fotojournalist gespecialiseerd in mariene bescherming, ontving de Wildlife Photographer of the Year 2024 prijs voor zijn adembenemende afbeelding ‘The Swarm of Life’, die de magische onderwaterwereld van westelijke padkikkervisjes belicht.
Shane maakte de foto door een reeks apneuduiken te doen gedurende meerdere uren tussen de lelieblokken in het Cedarmeer op Vancouver Island, British Columbia, zorgend om de delicate lagen slib en algen die de bodem van het meer bedekken niet te verstoren. Deze bijna bedreigde soort wordt bedreigd door habitatverlies en roofdieren; de kikkervisjes beginnen zich te transformeren in padden tussen vier en twaalf weken na het uitkomen, maar naar schatting bereikt 99% van hen niet de volwassen leeftijd.
Alexis Tinker-Tsavalas uitgeroepen tot jonge fotograaf van het jaar
Alexis Tinker-Tsavalas, uit Duitsland, ontving de prijs Young Wildlife Photographer of the Year 2024 voor zijn close-up afbeelding getiteld ‘Life Under Dead Wood’, die de vruchtlichamen van een slijmzwam rechts en een piepkleine springstaart links afbeeldt. Alexis sprong snel over een boomstam om deze intrigerende afbeelding vast te leggen, zich snel bewegend omdat springstaarten meerdere keren hun lichaamslengte kunnen springen in een fractie van een seconde. Alexis gebruikte een techniek genaamd ‘focus stacking’, waarbij 36 beelden, elk met een ander focusgebied, worden gecombineerd. Springstaarten zijn bijna overal ter wereld aanwezig en behoren tot de meest voorkomende macroscopische dieren. Ze spelen een cruciale rol in het verbeteren van de bodemgezondheid door zich te voeden met micro-organismen zoals bacteriën en schimmels, wat de afbraak van organisch materiaal stimuleert.
De wedstrijd 2025 zal openstaan voor inzendingen vanaf maandag 14 oktober 2024 tot donderdag 5 december 2024.
Ter viering van zijn zestigste jaar opent de hoofdexpositie van de wedstrijd Wildlife Photographer of the Year op vrijdag 11 oktober 2024 in het Natural History Museum van Londen. Om de zestigste verjaardag van de wedstrijd Wildlife Photographer of the Year te vieren, belicht de tentoonstelling van dit jaar ook vroegere winnaars van de Hoofdtitel door de geschiedenis van de wedstrijd heen en presenteert foto’s, trofeeën en camera’s die de zestig jaar van het onthullen van natuursverhalen in de context van deze wedstrijd illustreren.
De tentoonstelling omvat ook video’s die de impact tonen die natuurfotografie wereldwijd kan hebben, evenals commentaren van juryleden, fotografen en wetenschappers van het museum, om bezoekers uit te nodigen de natuurlijke wereld te verdedigen.
60e Wildlife Photographer of the Year winnaars
Ontdek het volledige winnaarslijst op de website van de competitie.
15-17 jaar en Jongerenprijs van het jaar – Alexis Tinker-Tsavalas (Duitsland)
Leven onder dood hout
Alexis sprong snel over een boomstam om deze intrigerende afbeelding vast te leggen, zich snel bewegend omdat springstaarten meerdere keren hun lichaamslengte kunnen springen in een fractie van een seconde. Alexis gebruikte een techniek genaamd ‘focus stacking’, waarbij 36 beelden, elk met een ander focusgebied, worden gecombineerd. Springstaarten zijn bijna overal ter wereld aanwezig en behoren tot de meest voorkomende macroscopische dieren. Ze spelen een cruciale rol in het verbeteren van de bodemgezondheid door zich te voeden met micro-organismen zoals bacteriën en schimmels, wat de afbraak van organisch materiaal stimuleert.
Dieren in hun omgeving – Igor Metelskiy (Rusland)
Frontier van de Lynx
Igor Metelskiy toont een lynx zich uitstrekkend in de avondzon, zijn lichaam weerkaatsend de golvingen van de natuur. De afgelegenheid en veranderlijke weersomstandigheden maakten toegang tot deze plek – en het transport van de uitrusting – moeilijk. Igor positioneerde zijn fotovalk dichtbij de sporen van potentiële prooien. Het duurde meer dan zes maanden wachten om deze relaxte opname van de ontwijkende lynx te krijgen. Een studie uit 2013 schatte de totale populatie lynxen in Rusland op ongeveer 22.500 individuen, inclusief 5.890 in het Russische Verre Oosten, inclusief de kraj van Primorski.
Dierenportretten – John E. Marriott (Canada)
Op wacht
John E. Marriott kadert een lynx die rust, met daarachter een jongvolwassene die zich tegen de koude wind verschuilt. John volgde deze familie bijna een week, met sneeuwschoenen aan en een lichte camera mee, om zich een weg te banen door de besneeuwde bossen. Toen nieuwe sporen hem naar de groep leidden, hield hij afstand om ze niet te storen. Het aantal lynxen weerspiegelt doorgaans de natuurlijke schommelingen in de populatie van hun belangrijkste prooi, de Amerikaanse haas. De klimaatverandering vermindert de besneeuwing, wat anderen predatoren meer kansen geeft om op de hazen te jagen, waardoor hun populaties kunnen afnemen, wat op zijn beurt de lynxpopulaties zal beïnvloeden.
Gedrag, vogels – Jack Zhi (Verenigde Staten)
Oefening baart kunst
Jack Zhi geniet ervan een jonge valk te observeren die oefent met jagen met een vlinder, boven zijn nest op een klif. Jack bezoekt dit gebied al acht jaar, observerend de constante aanwezigheid van een van deze vogels en fotograferend de kuikens. Die dag was het moeilijk om de actie te volgen omdat de vogels erg snel waren. Als deze jonge slechtvalk volwassen wordt, hebben tests aangetoond dat hij in staat zal zijn om vanuit grote hoogte op zijn prooi af te duiken met meer dan 300 kilometer per uur.
Gedrag, zoogdieren – Hikkaduwa Liyanage Prasantha Vinod (Sri Lanka)
Een rustig moment
Hikkaduwa Liyanage Prasantha Vinod vond deze serene scène van een jonge Ceylon makaak in de armen van een volwassene slapend. Rustend op een rustige plek na een ochtend vogels en luipaarden fotograferen, realiseerde Vinod zich al snel dat hij niet alleen was. Een groep makaakken met kuiven bewoog zich door de bomen boven hem. Vinod zag deze jonge aap rustend tussen de maaltijden door en gebruikte een telelens om dit vredige moment vast te leggen. Makaakken met kuiven passen zich gemakkelijk aan menselijke voeding aan en het binnendringen van plantages in hun habitat heeft geleid tot een toename van schieten, verstrikking en vergiftiging door boeren die proberen hun gewassen te beschermen.
Gedrag, amfibieën en reptielen – Karine Aigner (Verenigde Staten)
Moerasgevecht
Karine Aigner herkent de huid van een gele anaconda die zich om de snuit van een jacaré-kaaiman wikkelt. De groep toeristen die Karine leidde, was gestopt om moerasherten te fotograferen toen zij een vreemde vorm in het water opmerkte. Met een verrekijker herkende Karine snel de reptielen en zag ze met elkaar worstelen. De kaaimannen eten van alles en aarzelen niet om zich met slangen te voeden. Naarmate de anaconda’s groter worden, nemen ze reptielen op in hun dieet. Het is moeilijk te bepalen wie hier de aanvaller is. Op de rug van de slang bevinden zich twee dazen, bloedzuigende vliegen die bekend staan om het aanvallen van reptielen.
Gedrag van ongewervelden – Ingo Arndt (Duitsland)
De sloopploeg
Ingo Arndt documenteert het efficiënte ontleden van een blauwe kever door rode bosmieren. Ingo beschreef zichzelf als ‘vol met mieren’ na enkele minuten naast een mierennest te hebben gelegen. Hij keek toe hoe de rode bosmieren een al dode kever in stukken snijden die klein genoeg waren om door de ingang van hun nest te passen. Rode bosmieren voeden zich grotendeels met de honingdauw afgescheiden door bladluizen, maar hebben ook eiwitten nodig. Ze zijn in staat om insecten en andere ongewervelden te doden die veel groter zijn dan zijzelf alleen door middel van aantallen.
Artistieke natuur – Jiří Hřebíček (Tsjechië)
De kunstzinnige kraai
Jiří Hřebíček creëert een impressionistische visie van deze zittende zwarte kraai. Jiří gaat vaak naar zijn lokale park in Bazel, omdat het de ideale plek is om experimentele opnametechnieken te gebruiken. Om dit schilderachtige effect van een zittende kraai te creëeren, heeft Jiří zijn camera doelbewust in verschillende richtingen bewogen terwijl hij een lange sluitertijd gebruikte. Zwarte kraaien zijn slimme vogels die erin geslaagd zijn om zich aan te passen aan de mens, waarbij tuinen en parken hen regelmatig van voedsel voorzien. In Zwitserland komen ze voor ten noorden van de Alpen, met de hoogste concentraties rond Bazel.
Planten en paddenstoelen – Fortunato Gatto (Italië)
Old man of the Glen
Fortunato Gatto stuit op een oude knoestige berk versierd met bleke baardmos. Fortunato bezoekt vaak alleen de oude dennenbossen van Glen Affric om zich te verliezen in hun complexe, chaotische en tijdloze schoonheid. De bleke baardmossen geven aan dat het een gebied is met minimale luchtvervuiling. Glen Affric herbergt de hoogste concentratie inheemse bomen in het Verenigd Koninkrijk, wat het een vitaal ecosysteem maakt. Analyse van stuifmeel bewaard in gelaagde sedimenten toont aan dat het bos hier al minstens 8.300 jaar aanwezig is.
Onderwater – Matthew Smith (Verenigd Koninkrijk/Australië)
Onder de waterlijn
Matthew Smith fotografeert voorzichtig een nieuwsgierige zeeluipaard onder het ijs van Antarctica. Hij gebruikte een speciaal ontworpen uitbreiding voor de voorkant van zijn onderwaterbehuizing om deze gesplitste afbeelding te verkrijgen. Het was zijn eerste ontmoeting met een zeeluipaard. De jonge zeehond kwam herhaaldelijk nieuwsgierig dichterbij. Toen hij recht in de lens van de camera keek, wist hij dat hij iets bijzonders had. Hoewel zeeluipaarden wijdverspreid en overvloedig zijn, leidt overbevissing, het krimpen van het ijs en opwarmend water tot een afname van krill en pinguïns, hun belangrijkste voedselbronnen.
Natuur in een stedelijke omgeving – Robin Darius Conz (Duitsland)
Tijger in de stad
Robin Darius Conz observeert een tijger op een heuvel, tegen de achtergrond van een stad waar vroeger bossen groeiden. Robin volgde deze tijger voor een documentaire over de flora en fauna van de West-Ghats. Op die dag gebruikte hij een drone om de tijger zijn territorium te zien verkennen voordat hij zich daar vestigde. De beschermde gebieden in de West-Ghats, waar tijgers nauwlettend in de gaten worden gehouden, behoren tot de meest biodiverse landschappen van India en hebben een stabiele tijgerpopulatie. Buiten deze gebieden, waar de ontwikkeling conflicten heeft veroorzaakt tussen mensen en wilde dieren, is het aantal tijgers afgenomen.
Een bredere visie – Shane Gross (Canada)
De zwerm van leven
Shane Gross kijkt onder de oppervlakte van waterlelies terwijl een zwerm westelijke padvisjes voorbijzwemt. Shane dook enkele uren in het meer, door waterleliebedden heen. Op deze manier wist hij te voorkomen dat hij de fijne lagen modder en algen op de bodem van het meer verstoorde, wat de zichtbaarheid zou hebben verminderd. De westelijke padvisjes komen van veiligere dieptes omhoog, vermijden roofdieren en proberen de ondieptes te bereiken, waar ze kunnen eten. De visjes beginnen tussen vier en twaalf weken na het uitkomen in echte padden te veranderen. Geschat wordt dat 99% van hen niet volwassen wordt.
Fotojournalistieke reportage – Thomas Peschak (Duitsland/Zuid-Afrika)
Dolfijnen van het bos
Tussen de bomen… De Amazonedolfijn is een van de twee soorten zoetwaterdolfijnen die leven in de bassins van de Amazone en de Orinoco. Alleen deze soort heeft zich ontwikkeld om het seizoensgebonden overstroomde bosgebied te verkennen.
Thomas Peschak documenteert de relatie tussen de Amazonedolfijnen, ook bekend als botos of roze dolfijnen, en de mensen met wie ze hun aquatische habitat delen. De relatie van de Amazonedolfijn met de mens is complex. Volgens traditionele Amazoniaanse geloofsovertuigingen kunnen dolfijnen menselijke vormen aannemen en worden ze zowel vereerd als gevreesd. Anderen zien ze als vissendieven in hun netten en moeten ze gedood worden. Thomas maakte deze foto’s in gebieden waar lokale gemeenschappen de mogelijkheid bieden om dolfijnen aan toeristen te laten zien. Dit creëert weer andere problemen: wanneer ze door mensen worden gevoerd, zijn de dolfijnen ongezond en leren de jongere dolfijnen niet voor zichzelf te jagen.
Portfolio van de opkomende ster van fotografie – Sage Ono (Verenigde Staten)
De serengeti van de zee
Robijn en goud… De kleur van deze eieren van de scherpsnuitvis (Aulorhynchus flavidus) zal vervagen naarmate de embryo’s zich ontwikkelen. Maar voorlopig schitteren ze als edelstenen naast de « drijfballonnen » van de kelp, die goudkleurig, glanzend en met gas gevuld zijn. De groene gekartelde randen van de kelpflappen maken deze eenvoudige compositie compleet.
Sage Ono verkent het overvloedige leven rond de reuzenkelpwouden in het nationale marine beschermde gebied van Monterey Bay. Geïnspireerd door de verhalen van zijn grootvader, een gepensioneerd marien bioloog, en de fotografie van een larve van een brokaal, kocht Sage een compacte onderwatercamera en begon aan onderwaterfotografie. Na de universiteit vestigde hij zich aan de kust, dicht bij het nationale marine beschermde gebied van Monterey Bay, om zijn interesse na te streven. Hier was het ondergedompelde wereld van de kelpwouden van Monterey Bay – de grootste van alle algen – en de diversiteit van het leven dat ze herbergen, die zijn verbeelding vastgrepen.
Impact – Jannico Kelk (Australië)
Hoop voor de Ninu
Jannico Kelk belicht een ninu, het gras en de struiken achter hem vormen een kader in de duisternis. Jannico bracht elke ochtend door met het verkennen van de zandduinen van een natuurreservaat, op zoek naar sporen die dit konijnformaat buideldier de vorige nacht had achtergelaten. Hij vond sporen bij een hol en installeerde zijn fotoval. De grote bilby heeft veel inheemse namen, waaronder ninu. Hij stond op het punt van uitsterven door predatie van ingevoerde vossen en katten. In omheinde reservaten waar veel van deze roofdieren zijn uitgeroeid, floreert de bilby.
openingsbeeld © Shane Gross / Wildlife Photographer of the Year