Biodiversiteit – De Zee Engelen Identificeren

De « zee-engelen », behorend tot de familie Pomacanthidae, zijn iconische vissen van tropische zeeën. Hoewel de meerderheid van de soorten zich in het Indo-Pacifische bekken bevindt, inclusief de Rode Zee en de Perzische Golf, bewonen sommigen van hen ook de Atlantische Oceaan, met name in de Caribische Zee en de Golf van Mexico. Deze visfamilie dateert van ongeveer 3 miljoen jaar geleden, ruim voor de sluiting van de landengte van Panama, die de Pacifische populaties isoleerde van de Atlantische.

Met een lateraal samengedrukt lichaam en versierd met felle kleuren behoren engelvissen tot de meest indrukwekkende soorten van het rif. Ze vertonen enkele gelijkenissen met vlindervissen, maar onderscheiden zich door de aanwezigheid van ontwikkelde preoperculaire schubben, wat hen de naam Pomacanthidae opleverde, een Griekse term die « stekelig deksel » betekent.

Morphologische kenmerken

Engelvissen hebben een kleine mond, uniek onder de beenvissen, omdat deze volledig uitschuifbaar is, in tegenstelling tot de meeste vissen die alleen hun bovenkaak kunnen uitstrekken. Ze hebben grote borstvinnen en afgeronde staartvinnen, meestal versierd met filamenten.

Grootte

• De grootste soort, de grijze engelvis (Pomacanthus arcuatus), kan 60 cm bereiken.
• De leden van het geslacht Centropyge halen daarentegen niet meer dan 10 tot 15 cm.

De kleine soorten zijn geliefd bij aquarianen, terwijl de grotere soms worden gevangen voor consumptie.

Een droom voor fotografen

Engelvissen worden vaak aangetroffen op minder dan 20 meter diepte, vooral nabij koraalriffen, waardoor ze een ideale keuze zijn voor onderwaterfotografen. Deze soorten aarzelen niet om duikers te benaderen, wat het vastleggen van beelden bijzonder lonend maakt.

Habitat en voeding

De soorten van het geslacht Centropyge voeden zich voornamelijk met draadvormige algen, terwijl die van het geslacht Genicanthus de voorkeur geven aan zoöplankton. De meeste engelvissen voeden zich met benthische ongewervelden zoals sponzen en mosdiertjes, en spelen daarmee een cruciale rol in het rifecosysteem door de proliferatie van sponzen te reguleren die het koraal kunnen verstikken.