Sinds de jaren 60 is Jean-Pierre Joncheray een van de belangrijke figuren in de Franse onderwaterarcheologie geworden. Hij heeft aan tal van opgravingen deelgenomen en oude, middeleeuwse en moderne wrakken ontdekt. Auteur van talrijke boeken over het onderwerp en oprichter van het tijdschrift Cahiers d’archéologie subaquatique, heeft hij zijn leven als duiker gewijd aan deze begraven overblijfselen.
Hoe heeft u de duiksport ontdekt?
Door een vreemde samenloop van omstandigheden ontdekte ik de duiksport. Op 19-jarige leeftijd, terwijl ik over de oude haven van Marseille wandelde, kwam ik het nieuwe winkel van Georges Beuchat tegen. Nieuwsgierig kreeg ik de kans om de volgende dag te duiken. Destijds waren er in de regio slechts drie of vier duikcentra. Bij mijn eerste duik op 12 meter diepte dook mijn instructeur onder het water weg en liet mij met mijn ademautomaat achter om een beetje alleen te verkennen. Het was een tijd waarin we geen dieptemeter hadden en onze horloges in waterdichte kisten zaten. We kwamen dus heel langzaam weer boven, zonder tussenstop.
Uw eerste ontmoeting met een antiek wrak
Tijdens een duik rond het eiland Frioul had ik mijn eerste « ontmoeting » met een wrak. Door over de bodem te schrapen, ontdekte ik een stuk aardewerk dat boven het zand uitstak. Omdat ik niet wist wat het was, heb ik informatie verzameld van oude duikers en ik leerde dat het een amfoor uit de 2e eeuw was. Op die dag keerde ik terug naar dezelfde plek om naar andere voorwerpen te zoeken, en het werd een ware obsessie.
Uw carrière in de onderwaterarcheologie
Hoewel ik archeoloog ben, heb ik mijn opleiding niet aan de faculteit letteren of geschiedenis gevolgd. Ik besloot farmacie te studeren, wat mij in staat stelde om snel mijn brood te verdienen en een boot te kopen. Na mijn studie opende ik een medisch laboratorium. Ondertussen leerde ik onderwaterarcheologie via boeken en vooral in de praktijk. Het was een opkomend vakgebied waarin vaak geïmproviseerd moest worden. Door de jaren heen heb ik de opgravingstechnieken zien evolueren.
Ontdekking van een wrak in de jaren 60-70
In de jaren 60 en 70 waren de wetten met betrekking tot het ontdekken van wrakken nog in ontwikkeling. Destijds verklaarden we een wrak en hadden het recht om een derde van de gevonden voorwerpen te bewaren. We fotografeerden de objecten, plaatsten er een loodzegel op en bewaarden ze. Dit was de Malraux-wet. In 1989 veranderde de Lang-wet alles, van een regime met permissies naar een strikte verbodsbepaling voor alles wat niet was toegestaan.
Vond u dit fragment leuk?
Lees het volledige artikel.
LEESTIJD ≈ 7 min
Duik in de kern van het magazine PLONGEZ!
Om van dit artikel en zijn exclusieve inhoud te kunnen genieten, is een bescheiden bijdrage vereist.