De Phoebus: Duik in de Geschiedenis van een Vergeten Wrak bij Kaap Cépet

Tekst en foto’s: Marc Langleur

Een ‘vergeten’ wrak duikt weer op

Denkt u dat er onlangs een diep en mysterieus wrak voor onze kust is ontdekt? Het gaat echter niet om een onbekend of onverkend wrak, maar om een schip dat verloren is gegaan in de herinneringen van de archieven en vergeten door gespecialiseerde duikers. Dit artikel volgt het lot van de Phoebus, een schip waarvan de herinnering onder de oppervlakte was verdwenen, en waarvan het verhaal opnieuw onthuld moet worden. Misschien wilt ook u na deze lezing op deze mysterievolle plaats duiken.

De Phoebus, van jacht tot militair patrouillevaartuig

Vermoedelijk gebouwd in 1916 in Nederland onder de naam SS Edeison, was de Phoebus oorspronkelijk een elegant stoomjacht met een stalen romp, 22,5 meter lang en 4,5 meter breed, aangedreven door een machine van 250 pk. Aangekocht door de Franse marine tijdens de Eerste Wereldoorlog, werd het heringericht en omgebouwd tot hulppatrouillevaartuig en mijnenveger.

Op 19 september 1917 arriveerde het schip in Marseille onder zijn nieuwe naam Phoebus en werd het op de 30e van dezelfde maand snel toegewezen aan Toulon. Geïntegreerd in de Divisie van Luchtpatrouilles van de Provence, werd dit voormalig jacht gebruikt als ballon-mijnenveger en bewapend met een 47 mm kanon en granaten.

De rol van de verankerde ballon in mijnbestrijding

Destijds lag de belangrijkste innovatie in het gebruik van een met helium gevulde verankerde ballon, uitgerust met een gondel. Een lier verbond de ballon met het schip, zodat drie of vier waarnemers erin konden plaatsnemen. Zij communiceerden met het schip via een telefoonlijn en gebruikten verrekijkers om de zee af te speuren naar mijnen, ruim voordat moderne detectiesystemen werden ontwikkeld. Hoewel de uitrusting rudimentair was, vormde deze techniek al een aanzienlijke vooruitgang.

Het zinken van de Phoebus: drama en overleving in de Middellandse Zee